im fooling myself.

siguro nga, imbis na ilabas ko ang sama ng loob ko sa kaibigan ay pinipili ko png i-blog nlang to, tutal, pnapahirapan ko lng nmn sarili ko, im just fooling myself, nagpapakahirap, nag papakapagod, nag papakatanga lng ako sa mga pnag gagagawa ko.

araw ng parokya ngayon, nung umaga, masaya pa ako, tawa ng tawa, khit alam na madmeng problema, sigaw ng sigaw, khit nasasaktan na pla, at ngiti ng ngiti, pra lng takasan ang mga problema. Cguroh nga napaka OA ko na, at pra bng pnapasan ko na lhat ng problema ng mundo, at isang martir na tinitiis ang mga pahirap, pero tao pdn ako, vunerable ako..

mukha ngang nag iba ang ihip ng hangin, ng my isa akong mabuting kaibigan, na nagpa alala ng aking mga problema. wag kyo papaloko, hindi masama ang knyang gnwa, sa totoo nga, nagpapasalamat pa ako na snbeh nia sken un eh, kse realize ko lng na hindi ko pdeng takasan ang mga bagyo sa aking buhay.

kulang na nga lng mag buhat na ako ng krus eh, masyado ko nang kinimkim ang mga hinanakit ko, nawala na ang aking napakataas ng pride at tnanggap na lng to ng wlang reklamo o laban. Pakiramdam ko babagsak ako khit anong oras, at wla ni isa ang tutulong sken, pakiramdam ko, iiyak na ako na prang isang sanggol, na umiiyak dhil gusto marinig at pakainin.